El principio de mi viaje

'Passengers only' stond er op de poortjes. Iedereen een kus en knuffel gegeven en mezelf aan de andere kant van de poortjes begeven. Ik had mezelf al voorgenomen om niet te lang afscheid te nemen en te treuzelen, maar gewoon te gaan. En zo geschiedde. Het besef dat je er nu alleen voor staat en dat er (in principe) geen weg terug is gaf een boost aan mijn al aanwezige zenuwen. Anderhalf uur later kon ik boarden en ontmoette ik mijn stoel, bank en bed voor de komende (bijna) 14 uur: stoel 43A. Ik zat naast een stel dat uit Argentinië komt, ze konden nauwelijks Engels.. Zo kon ik wel mijn Spaans vast een klein beetje oefenen en met gebaren begrepen we elkaar prima. Het vliegtuig ging bewegen en ik bereidde mezelf even mentaal voor op de lange reis, blij dat we bijna gingen opstijgen en dat mijn reis begonnen was. Hoe eerder we zouden vertrekken, hoe sneller de reis immers voorbij zou zijn. Maar door ijzelvorming op de vleugels werd het vertrek nog even uitgesteld. De vleugels moesten namelijk bespoten worden, wat ongeveer een kwartier duurde, en daarna reden we nog naar een startbaan die zich volgens mij ergens in Utrecht bevond. Ik irriteerde me een beetje, zenuwen hebben namelijk vaak een negatief effect op mijn geduld. We vertrokken uiteindelijk bijna 40 minuten later dan gepland. Eenmaal in de lucht en 2 films verder begon ik me wel wat op mijn gemak te voelen en probeerde ik met een muziekje op een beetje te gaan slapen. Uiteindelijk heb ik gedurende de hele vlucht misschien maximaal 2 uurtjes geslapen. Er waren namelijk een aantal momenten van redelijke turbulentie die ervoor zorgden dat ik duidelijk kon voelen dat mijn hart het nog deed. En daarnaast door het geluid en doordat ik mijn stoel nauwelijks naar achter kon verstellen (ik zat voor de wc) stond slaap die nacht niet in mijn Spaanse woordenboek. Zo lang en ver als dit heb ik nog nooit gevlogen dus ik was blij toen we waren geland in Buenos Aires. Een paar gekke controles door, rugzak pakken, opnieuw inchecken en vervolgens nog 2 uur wachten tot ik kon boarden voor mijn binnenlandse vlucht. Tijdens het wachten ontmoette ik een Nederlandse vrouw van ongeveer 65 die ook naar Cordoba moest. Was wel fijn om even met iemand van je eigen taal en land te spreken. We zaten naast elkaar tijdens de 1.5 uur vlucht naar Cordoba, waarvan ongeveer een uur met turbulentie. Eenmaal aangekomen in de plaats van bestemming namen we afscheid van elkaar en ging ik mee met Agustin; een van de coordinators van Projects Abroad. Met hem reed ik naar mijn gastgezin ten noord-westen van de stad. Daar ontmoette ik mijn nieuwe familie voor komende maand: Dora, mijn gastmoeder en Lena, een vrijwilligster uit Duitsland en mijn kamergenoot. Dora spreekt ongeveer geen Engels maar ze probeert dingen goed uit te leggen en uit te beelden. En anders helpt Lena me af en toe, die zit hier al bijna 4 maanden en kan al best goed Spaans spreken. Lena en ik spreken gewoon Engels. Dora heeft ook 2 teckels; Mora en Goye. Teckels zijn niet mijn favo honden maar deze zijn heel lief. Ze vinden het namelijk leuk om met je te knuffelen dus je kan ze gewoon als baby's op je schoot leggen haha, super schattig. Ze stinken soms wel een beetje. Na de kennismaking en verlate lunch kleedde ik me om (het was bijna 30 graden gister) en ben ik met Lena een ijsje gaan eten ergens verderop. Ze kon mij al veel vertellen over het project, de vrijwilligers en wat er verder te doen is. Daarna wat op ons kamertje gezeten, rugzak uitgepakt en al mijn berichtjes etc. gecheckt, toch wel fijn dat hier in huis gewoon wifi is! Avondeten doen ze hier pas tussen 21.00 en 22.00, en door mijn reis van ruim 20 uur en omdat het hier ook 4 uur vroeger is ben ik na het eten bijna meteen gaan slapen. Vanochtend ben ik iets na 9 uur uit bed gegaan, ik zou namelijk tussen 10 en half 11 opgehaald worden door Agustin voor mijn inductie. We vertrokken ruim een uur later omdat het eventjes flink regende en soms ook onweerde. We zijn naar het kantoor van Projects Abroad geweest en ik heb daar een aantal andere coordinators ontmoet, iedereen is zo aardig! Ook kreeg ik een Projects Abroad t-shirt en werd me verteld dat ik in het kantoor mijn spaans lessen zou gaan volgen. Daarna gingen we met de bus naar het centrum van Cordoba en heb ik o.a. Pesos gepind en een busticket gekocht. Daarna hebben Agustin en ik geluncht en vertelde hij een paar laatste belangrijke dingen. Toen weer met de bus terug naar huis. De sfeer hier is heel relaxed en de mensen zijn erg sociaal. Iedereen begroet elkaar hier ook met een kus op de wang, ik vind dat zo leuk! Zouden ze ook in Nederland moeten doen, een handdruk is zo afstandelijk als je het vergelijkt met de gebruiken van de bevolking hier. Ik ben blij dat ik dit weekend heb om te acclimatiseren, het weer en de andere etenstijden is namelijk allemaal best wel wennen. Daarnaast ben ik nog best moe van mijn reis en alle nieuwe indrukken zijn ook best vermoeiend. Helemaal niet erg dus dat ze hier siësta houden (;

Chau!